Hz.Adem’in günahından bir tutam düştü gönlüme.

Ölümün soğukluğu, ne kadar sıcak olduğunu hatırlatıyordu her seferinde bize, birer birer sevdiklerimizi kaybederken.

Sevmediğimiz, semtimize uğramasını istemediğimiz, ama nereye gidersek gidelim her yolun ‘ölüme’ çıkması bize hayatın gerçek yüzünü gösteriyor. Sanırım bunu içimize sindirerek yaşamamız lazım. Alışmamız ve bu yolda hak şeylere uyarak yürümemiz lazım.

Bırakalım bazı şeyler geride kalsın. Biz Allah’a yürüyelim yeter. Ve ben; vardım, var oldum yokluk denen ülkede. Var sanırdım kendimi, henüz O’nu bulmamışken. Buldum sanırdım, henüz hissedememişken. Var ve yokluk… Arayıp, bulmak arasında mekik dokuyorken, tutundum bir ağacın gölgesine.

Hz.Adem’in günahından bir tutam düştü kalbime, ruhum ve kalbim cezalandırılmak üzere gönderildiler, her bir yere. Sonra onun öğrendiği tövbe ile yöneldim yeniden, Bir olana… Yeniden başladım, başlayacağım, ve başlangıçlar hiç bitmeyecek.